Het lek in de badkamer is boven water. Daar zou ik blij mee moeten zijn. Toch zit ik vooral in de zenuwen over de problemen die zich nu weer gaan voordoen. Bij de aansluiting van de douchekraan druppelt het, onmiskenbaar. De gipsplaten achter de tegels zijn doorweekt en moeten vervangen. Een tegelzetter is ermee bezig. Als het meezit komt er straks een loodgieter langs voor assistentie.

Klussen is niets voor mij, ook niet als het door anderen wordt gedaan. Ik zou er, als het mogelijk was, voor kiezen om niet in de buurt te zijn tot het werk klaar is. Zo is het niet. Ik moet beneden een houding zien te vinden, terwijl van boven gehamer en geklop klinken. Ik word geacht beschikbaar te zijn voor overleg, thee regelen, voor de vorm informeren naar de voortgang.

Ik begrijp niet goed waar de schoen knelt. Ik ervaar situaties als deze slopend. Dat is niet nieuw en ik ben er niet de enige in; met werklui over de vloer is het nooit ontspannen.

Zelf doen is overigens geen optie meer. Ergens in mijn leven heb ik de afslag genomen naar het bestaan van een niet-klusser. Mijn vader vertrouwde me vroeger nooit een hamer of schroevendraaier toe, deed het in plaats daarvan altijd zelf wel even. Bij mijn broer heeft het evengoed beter uitgepakt; die is wel handig geworden.

Het zou ook met mijn bange aanleg in het algemeen te maken kunnen hebben. Het gaat niet over klussen, het gaat over controle. Ik moet de loop der dingen kunnen overzien, liefst zo precies mogelijk weten wat me te wachten staat. Zo is het als ik een uitstapje maak, liever geen verrassingen. Of op vakantie ga. Zo gaat het met boodschappen doen: bij voorkeur in dezelfde winkel, met een lijstje in de hand, met benodigdheden in de volgorde zoals die in de schappen staan.

Zo zou het met klussen in huis ook moeten zijn, maar dat is in de praktijk nooit zo. Je weet niet welke onvoorzienbaars je tegenkomt, juist daarom heet het onvoorzien. Dat is dan wel weer een zekerheid, dat je ze tegenkomt.

Ik gooi al jaren het bijltje er bij voorbaat bij neer, laat het liever doen, hoewel daar dus lang niet alles mee gewonnen is. Ellende is in dit soort kwesties nooit helemaal te voorkomen. Ik neem een pilletje om de kalmte te bewaren en hou voor ogen dat het een keer allemaal klaar is. Het materiaal van de kist mag iemand anders bepalen.