Alleen

Melanie gaat komende week naar Zweden, samen met de oudste, om de jongste in Uppsala op te zoeken. Die studeert daar vijf maanden. Ze bezoeken onder andere Stockholm en gaan gezamenlijk een paar dagen naar een huisje in een natuurgebied. Er is daar vanwege de vorst geen douche. Water om te wassen kan in de sauna opgewarmd worden. Er is alleen buiten een wc. Het zal even afzien zijn.

Niet voor mij. Ik blijf die kleine week alleen thuis. Afgelopen weekend heb ik daar al een voorproefje van gehad. (Had ik al eens verteld dat de kinderen het huis uit zijn? Dat bevalt prima. Sorry, jongens.) Melanie was op een korte retraite, van vrijdag tot en met zondag, in een boeddhistisch klooster in Drenthe. Ze doet onderzoek naar de mogelijkheden om een sabbatical mee in te vullen. Een weekend in mijn eentje was voor mij welkom.

Het klooster bleek niet aan haar verwachtingen te voldoen en valt af. Ze zou ook kunnen gaan lopen, bijvoorbeeld in drie maanden naar Santiago. Ideaal zou zijn als ik dan meeging. Dat zou ik ook wel willen, maar er staat in de praktijk het een en ander in de weg. En laat ik nou niet de persoon zijn die zich een doel stelt en daar de schouders onder zet. In dat geval kan het misschien. Maar dan heb ik nog mijn beperkingen om rekening mee te houden. Om te beginnen raak ik tijdens een tweedaagse wandeling al in paniek. Daar komt bij dat ik nog steeds met een peesblessure kamp. Die moet eerst voorbij zijn, voordat ik lange stukken achtereen kan wandelen. Daarna kan ik pas denken aan een mentale voorbereiding op zo’n tocht.

Ik heb het al eens gedaan. Toen was ik begin twintig en stond ik overduidelijk anders in het leven. Wat is er gebleven van die onverschrokkenheid, dat vertrouwen in een goede afloop, die gave om maar te zien hoe het gaat? Het is een beetje treurig. Zo weinig is ervan over.

En ik zou het heel graag doen. Alle geestelijke en praktische bezwaren aan de kant schuiven. Me ertoe zetten, inderdaad met de schouders eronder. Het zal me misschien goed doen. Maar ik zie het niet gebeuren. De innerlijke noodzaak is niet groot genoeg om over de drempels heen te stappen. Ik weet eigenlijk niet goed of het een kwestie is van willen of van kunnen. Het zal er vast ergens tussenin zitten.

Het alternatief is ook nog wel iets om in te laten werken. Misschien ben ik straks een kwart jaar alleen thuis. Dat is weer wat veel van het goede.