Het leven valt niet mee met een bipolaire stoornis. Soms ook wel, maar nu even niet. De dagen duren lang, er is te weinig om ze mee te vullen. Het bed is ’s avonds een veilige haven. ’s Ochtends is de warmte te aanlokkelijk om tijdig te verlaten. In de wakende uren sleep ik me van activiteit naar activiteit.
Ik moet wel wát doen. Meestal heb ik plannen, hoe uitgekleed ook, maar het komt er eigenlijk op neer dat ik doe wat kan. Dat blijft bijvoorbeeld beperkt tot een afwasje. En dan weer kijken. Een paar boodschappen halen is ook een optie, even de deur uit.
Wonderlijk genoeg lukt het om naar de plas te blijven gaan. Ik doe dat zonder verwachtingen vooraf; zwemmen hoeft niet, mag wel. De laatste tijd neem ik me steeds voor om in ieder geval even naar het water te kijken.
Als ik daar eenmaal sta, vouw ik toch mijn zeiltje uit, leg de handdoek klaar en begin met uitkleden. Er is meestal een lichte angst. De remedie daartegen is gestaag doorgaan met handelen: schoenen uit, sokken, kleren op een hoopje, horloge af. De kunst is vervolgens om zonder aarzelen die paar stappen naar de houten beschoeiing te zetten.
Hoe groot de tegenzin ook was, de duik in het koude water is altijd weldadig. Gek genoeg ben ik steeds geneigd dat te vergeten. Pas als ik erin lig weet ik het weer.
Met een enigszins opgekrikte stemming stap ik op de kant. Tijdens het afdrogen kan ik soms duizelig zijn en bang om van mijn stokje te gaan. De ervaring leert dat dat snel voorbijgaat. Ik las of hoorde het ergens: wie geen angst kent, kan niet moedig zijn.
Toch zou ik liever wat minder moedig hoeven zijn, dat het me allemaal wat makkelijker afging. Wat minder gedoe om iets voor elkaar te krijgen, mag best.
Maar goed, als ik vier keer per week aan een duik toekom, ben ik tevreden. Nou ja, dan zou ik tevreden mogen zijn. In de praktijk blijft er wat te wensen over. Op z’n best realiseer ik me dat het een kwestie is van uitzitten. Wachten op betere tijden.
Die zullen vast hun eigen uitdagingen kennen, als ik weer van het een naar het ander ren.