Als ik ’s avonds aan tafel iets wil vertellen, moet ik het vaak hebben van mijn belevenissen in de supermarkt. Heel enerverend is het niet wat ik meemaak tijdens het boodschappen doen. Het is iets. Laat ik een voorbeeld geven.
In mijn tas zat een bescheiden assortiment aan lege flessen; plastic en glas, groot en klein. Bij het inleverpunt was ik de enige. Terwijl ik de verpakkingen aan de automaat voerde, bedacht ik om dat zo aandachtig mogelijk te doen. Het gewicht van een fles voelen, de precieze vorm waarnemen, het etiket, het restje onderin. Ik stak eerst, zoals het hoort, de bodem in het ronde gat en draaide de barcode alvast naar boven om het proces zo soepel mogelijk te laten verlopen. Van het einde van de band klonk hoe een bierflesje in een krat kukelde, of een prikfles in een bak.
Al doende gaf ik mezelf een imaginair schouderklopje.
Bij mijn supermarkt ga je na de flessenautomaat pas echt de winkel in. Twee van die klaphekjes scharnieren naar één zijde open. Aan de andere kant pakte ik een handscanner en schoot het meteen door me heen dat ik met al mijn overdreven aandacht verzuimd had een bonnetje te pakken. Het personeel was buiten stembereik en er kwamen geen andere klanten aan. Ik besloot het er maar bij te laten zitten en begon aan mijn route langs de schappen.
Bij de zelfscankassa, vlak bij de ingang, is ook een klaphekje. Aan de andere kant zag ik een bonnetje uit de automaat steken. Dat was het mijne. Een medewerker liet me er even uit, en weer terug. Eind goed, al goed.
Zou je denken. Bij de aankoopcontrole, die ook mij vaak overkomt, bleek ik de peren niet te hebben gescand. Toen de dame die mijn spullen checkte dat zei, wist ik meteen hoe het was gegaan. Ik had drie tomaten afgewogen en los in het mandje gelegd. De sticker hield ik even vast. Daarna pakte ik verpakte peren en plakte de sticker van de tomaten daarop. Ik had alleen de tomaten gescand.
Gesnapt. Schuldig, aan een foutje. Politie erbij.
Nee hoor, dat zou fictie zijn, wie weet een aardig verhaal. Misschien een andere keer. Voor nu bleef het bij deze werkelijkheid. Hier moest ik het die avond aan tafel mee doen.
Nooit niks 