Oefening

De rookmelders begonnen om beurten te piepen, niet omdat er rook was, maar omdat de ingebouwde batterijen, die je dan misschien accu’s moet noemen, het einde van hun levensduur naderden. Na demontage was op de rand te lezen dat ze nog zeker drie maanden stroom hadden moeten leveren, tot maart 2020. Mogelijk hebben de oefeningen in het begin van hun werkzame leven veel energie gevergd. Door op een knop te drukken kon ik handmatig het alarm af laten gaan, een hard, hoog en schril geluid, dat de reflex ontlokte om de handen tegen de oren te houden.

Ik had de kinderen geïnstrueerd als ze dat hoorden meteen uit bed te klimmen met ogen dicht, om belemmerd zicht te simuleren, en de trap af te gaan, liefst nog met iets van een lap voor neus en mond. Wie het eerst bij de deur was, moest die met de altijd in de cilinder stekende sleutel van het slot halen en opendoen. De oefening eindigde als iedereen beneden was. De jongens vonden het maar wat leuk.

De laatste keer is alweer jaren geleden. Nu de kastjes spontaan geluid begonnen te maken, om de zoveel minuten een bescheiden piepje, vooral vroeg in de ochtend, was het tijd om ze te vervangen. Bij dit type rookmelders werken de accu’s eenmalig tien jaar. Daarna moeten er nieuwe melders komen. Ze zijn onderweg. Ik voorzie na montage een paar gedegen oefensessies. Eens kijken of de jongens, die intussen pubers zijn, er nog steeds zoveel plezier aan beleven.