De afgelopen weken heb ik de rol van mantelzorger op me genomen. Melanie was onder een omvallende boom terechtgekomen. Daar liep ze ernstig hersenletsel bij op. Het herstel gaat voorspoedig. Ze heeft soms nog hoofdpijn, maar niet meer zo zwaar en niet meer zo lang. De breuken gaan vanzelf helen, is de verwachting.
De eerste dagen na de val was het vooral de pijn doorstaan. Daarna kon Melanie bezoek ontvangen, bij voorkeur één persoon per keer. Aan mij de taak om in de gaten te houden of de visite niet te lang bleef zitten. Zij praatte en lachte wel; aan haar was niets te merken. Ik wist dat ze het na afloop moest bekopen als er te veel energie gespendeerd werd.
Het deed Melanie denken aan de kraamtijd die we twee keer meegemaakt hebben. Toen scheen ik ook streng te zijn geweest. Deels was dat uit eigenbelang; ik wilde niet te lang met mensen opgescheept zitten. Het kon gewoon heel vermoeiend zijn. Zij had er minder moeite mee. Toch zag ze ook wel de noodzaak om het contact te beperken.
Nu gold dat ook. Ik koos er meestal voor me afzijdig te houden als zij in de tuin met een vriendin zat te palaveren. Ik zat binnen of zelfs boven. En hield met een schuin oog de tijd in de gaten.
Dit paste mij perfect. Na een halfuurtje (in het begin) of na een uurtje (later in het herstel) liet ik even mijn gezicht zien. Ik hoefde vrijwel nooit letterlijk mensen weg te sturen. Met een subtiele opmerking maakte ik kenbaar wat de stand van zaken was. Ik vond zelf althans dat ik vrij subtiel daarin was. Het zou ook kunnen dat het op het botte af was. Evengoed werkte het. En achteraf was Melanie het altijd eens met mijn inschatting.
Vermoedelijk zal ze binnenkort meer aankunnen. Als er mensen langskomen hoeft dat niet meer zo strikt in de gaten te worden gehouden. Of ze kan buitenshuis afspreken. Dan moet ik weer iets anders verzinnen om mijn bestaan mee te legitimeren.
Nooit niks 