Hendel

 

Erg veel komt er niet binnen. Dat hoeft niet teleurstellend te zijn, ware het niet dat ik om de haverklap kijk of er iets binnen is. Pas sinds een jaar of twee heb ik een smartphone. Vrijwel meteen maakte ik het toestel gereed om e-mails te verzenden en te ontvangen. Ik denk vooral omdat het kon. Met een e-mailaccount op mijn telefoon had ik bovendien weer helemaal aansluiting. Het kwam ook nog van pas. De laptop hoefde niet meer open, of te worden opgestart. Altijd de post binnen handbereik.

Al gauw groeide de gewoonte om ieder vrij moment de telefoon te pakken, hem met een snelle vingerbeweging te ontgrendelen en op de blauwe knop met de witte envelop te drukken. Het is de hendel van een gokkast overhalen. Dat laatste heb ik niet van mezelf, maar ergens gelezen, in een krant. Het volgende heb ik wel zelf bedacht, denk ik, grotendeels.

Een bericht krijgen is winst, ongeacht of het goed of slecht nieuws is, ongeacht of het van een goede vriend, een vage kennis of een kille instantie afkomstig is. Endorfinen komen los. Het is hoe dan ook een bevestiging van mijn bestaan. Iemand geeft die door mij iets te sturen.

Verlies, geen mail, is een domper. Hoe miniem ook. Het is een bres in mijn identiteit, een opening naar de leegte, naar al het negatieve dat ik over mezelf kan denken. Met voorop de onvrede over het feit dat ik zo nodig alweer moest kijken. Even dát aantikken. Daarna direct het verlangen naar de volgende keer dat zich een kans op winst voordoet. Die zal niet lang op zich laten wachten. Het icoontje blijft trekken. Het gaat razendsnel. Bijna zonder dat ik het doorheb, heeft mijn vinger het opnieuw gevonden.

Daar wilde ik vanaf. Mijn oplossing was om na gebruik in ‘instellingen’ het e-mailaccount uit te zetten. En weer aan als ik het echt nodig had. Met een paar stappen ertussen, dacht ik, zal ik het wel laten om ieder moment mijn mail te bekijken. Bleek van niet. Het kostte nog te weinig moeite om mijn shot te krijgen. En binnen korte tijd stond het account weer continu aan. Dat heb ik zo een paar keer geprobeerd, steeds met goede hoop en teleurstellende afloop. Tot ik besloot een rigoureuzer stap te nemen en de hele zaak eraf te gooien. Een paar keer diep ademhalen en hup, weg ermee. ‘Weet u zeker dat u het account wilt verwijderen?’ Ja.

Zelfs dat (zucht) bleek niet afdoende, want ik ontdekte dat inloggen via de webbrowser ook nog mogelijk was. De pagina hield ik geopend. Het aanvinken van het hokje ‘aangemeld blijven’, voorkwam echter niet dat ik er steeds uitgeknikkerd werd. Ik zie het als een geval waarbij haperende techniek helpt. Wat ook helpt, is de lengte van mijn wachtwoord; die is flink, een hele zin. Ik was het zat om te blijven typen. Weg ermee, nu echt, pagina sluiten, klaar.

Dat is twee weken terug. En het is, in het kort, een verademing.