Dag

Voor iemand zonder werk ben ik opvallend vroeg uit bed, doordeweeks om half zeven. Iedere dag staat er iets gepland, van vrijwilligerswerk en zwemmen tot huishoudelijke taken en schrijven. Het is nogal een rijkdom momenteel, niet in een paar regels te vatten.

Ik ben erbij gebaat om voor de basis vaste momenten aan te houden. De kunst om dat goed te doen, kent zijn oorsprong in een verleden met continu ontregeling op de loer. Ik ontdekte dat alleen maar spontaniteit niet werkte. Dan zou ik vooral bezig blijven te bedenken wat nu eens te doen en kwam ik tot niets. In die periode zagen mijn eerste dag- en weekschema’s het licht.

Na jarenlang strikt naleven ontstond er ruimte om met activiteiten te schuiven. Sommige dingen blijven onwrikbaar, zoals op woensdag naar de visboer voor twee haringen met ui. Maar als het schrijven een keer niet lukt, kan dat ook later en ga ik bijvoorbeeld eerst naar de plas. Of als ik met iemand een lange wandeling maak, gaat het vrijwilligerswerk naar de dag daarop.

Deze week heb ik zo zitten schuiven dat er een nieuw permanent karakter opdoemde en een kakelvers schema verscheen. Daar ben ik mee in mijn nopjes. De term schemafetisjist zou hier van toepassing kunnen zijn. Als ik denk aan de schoonheid ervan en de aanstaande uitvoering, schenkt me dat al genot.

Het past tot mijn verrassing uitstekend dat de publicatie van het blog, sinds drie en een half jaar op vrijdagochtend, naar de zaterdag verhuist. Lekker.