Categorie: blog

De aanschaf van een droogmolen paste binnen een doordacht pakket van kleine maatregelen om energie te besparen. Daarmee begaf ik me wel op het terrein van Melanie. Ik ben van de boodschappen, het koken, de schoonmaak en het afval. Zij is van de was.

Ik vond dat de wasdroger minder zou moeten draaien. Dat was goed, al moest ik min of meer toezeggen de was dan op te hangen, soms althans, en ’s avonds weer van de lijn te halen, in voorkomende gevallen.

In tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht, droogt textiel ook in de herfst en de winter buiten, op dagen met gunstige omstandigheden. Daar had ik eerst onderzoek naar gedaan. Zonder me te veel aan stereotypen te wagen, durf ik te zeggen dat zo’n onderzoekje onderdeel is van een iets mannelijker aanpak. Net als tegelijkertijd een knijperzak bestellen natuurlijk. Met een musketonhaak kan die aan riem of broeklus worden bevestigd, goed voor een deugdelijke Lucky Luke-feel.

Het moet nog blijken hoe een en ander uitpakt in de praktijk. Het eerste wasje zorgde alvast voor enige teleurstelling. Melanie had hem in alle vroegte laten draaien, zodat ik hem later op kon hangen. De zoemer van de wasmachine was mijn wekker. De weersverwachting voor die dag was goed. Alleen bleek het witte wasje veel te klein om aan die grote molen te hangen. Het paste prima op een rek binnen. Gelukkig kon ik wel de knijperzak gebruiken.

Het ergste ervan is om niets te doen te hebben als ik even niets te doen heb. Daarnaast voelt het onwerkelijk om niet ieder moment op de hoogte te zijn. Het zijn de ontwenningsverschijnselen na het stoppen met de hele dag door nieuws volgen.

De betreffende apps zijn van mijn telefoon en de favorieten uit mijn browser. Dat maakt de drempel hoog genoeg om mijn zucht naar headlines te beteugelen. Ik moest de stap nemen, kort na het begin van corona ben ik er ook toe overgegaan, ter bescherming van mijn innerlijke rust.

Ik ben niet gemaakt voor collectieve crises, persoonlijke wel, daar kan ik volop van genieten, die rek ik liefst zo lang mogelijk. Maar als het om klimaat gaat, of energie, woningnood of vluchtelingen, dan moet je niet bij mij zijn. Ik trek het me aan en kan er tegelijkertijd vrijwel niets aan doen.

Dat is het punt, die onmacht die aan me vreet. En alle onzekerheid die erbij komt kijken, ik kan het niet van me af laten glijden.

Dan maar voorkomen dat het de kans krijgt te blijven plakken en onder mijn huid te kruipen. Die show van Arjen Lubach kijk ik ook niet meer. Al een geluk dat ik niet gewend was voor talkshows de tv aan te zetten. Die maken je, voor zover ik er dus zicht op heb, sowieso al gek. Sociale media net zo, daar was ik tot mijn tevredenheid al een hele tijd klaar mee.

Wat overblijft is de krant. Die valt dagelijks licht belegen op de mat en kan ik met mate tot me nemen. Wel heb ik Melanie gevraagd me te laten weten als er in de loop van de dag iets belangrijks gebeurt, maar dan alleen van het kaliber ‘Poetin in dwangbuis naar Siberië’.

Na een online zoektochtje, ik heb er zelf geen verstand van, blijkt het te gaan om een Amerikaanse Staffordshire terriër, die me nu twee keer de pas heeft afgesneden bij de plas. Hij liep zonder band en zonder begeleiding op het pad. De eerste keer, moet ik zeggen, was ik nog moedig genoeg of onverstandig genoeg om door te lopen. Het beest deed niets. Dat zal de eigenaar vast ook zeggen, dat hij niets doet, hoor. De tweede keer durfde ik het, de onbetrouwbaarheid van het ras indachtig, niet aan en heb ik rechtsomkeert gemaakt. Daarmee werd me een frisse duik ontnomen en die had ik net hard nodig. Ik had er aan de andere kant ook weer geen twintig minuten extra lopen voor over. Ik liep terug en kwam op het fietspad in het park, aanlijngebied, een keffertje tegen dat aan mijn enkels snuffelde. Normaal hou ik me in, echt, dat zou ik veel vaker niet moeten doen, maar deze keer blafte ik tegen de vrouw die erbij hoorde: ‘HONDEN AAN DE LIJN!’ en direct nog een keer: ‘HONDEN AAN DE LIJN!’ Volgens haar moest ik zelf aan de lijn. Jammer dat ze niet onder de indruk was.

De mensen fietsen hier alsof ze bijna te laat zijn voor school of werk. Het eiland krijgt de grootsteedse gejaagdheid er niet uit. Daar is meer voor nodig dan één of twee weken vakantie. De eilanders zelf, in hun bestelbusjes, hebben ook haast, wellicht met reden, er moet in het hoogseizoen hard worden gewerkt. Ze weten precies wat kan tussen de gehuurde fietsen. De meeste fietsers zijn ook vaardig genoeg om elkaar en de busjes op hoge snelheid te passeren en zo nodig te ontwijken.

Ook oudere mensen gaan niet op hun gemak voort. Zij hebben zich voorzien van e-bikes en moeten net zo goed ergens op tijd zijn, een trein halen of het avondmaal niet missen. Zo lijkt het.

Ik fiets met een gezin. De andere drie hebben een hoger tempo dan ik. Zij passen bij de rest van de tijdelijke eilandbevolking. Ik ben degene die uit de toon valt met mijn traagheid. Vanuit de staart van het peloton roep ik herhaaldelijk dat het te snel gaat. Of ik haal de vaart eruit door even aan te zetten en dan vooraan te blijven fietsen.

Het is ook een kwestie van esthetiek. Ik kies ervoor kalm aan te doen, dat vind ik mooier. Het geeft me de gelegenheid om de omgeving in me op te nemen, en bovenal mijn ritme te vinden en contact te houden met de grond. Anders bots ik als het ware tegen mensen en dingen op.

Voorafgaand aan de tocht naar een gezamenlijke activiteit op het strand zegde ik toe me voor die ene keer aan te passen. Of ik ze bij zou houden, was niet de vraag, dat was geen probleem, ik ben fietskoerier geweest. Het bleek toch flink doortrappen. Op zeker moment hield ik mijn jongste, die voor mij fietste, niet meer bij, tenzij ik me tot zwetens toe in wilde spannen. Een matig windje kwam bovendien vanachter een duin en belemmerde het happen naar lucht. Lichte paniek. Ik kon mezelf snel herpakken. Er was intussen een afstandje ontstaan. Mijn zoon fietste eigenlijk ook rustig, zag ik toen, alleen met een hogere snelheid, op zijn eigen tempo.

Het jaarlijks terugkerende schoonmaken van de dakgoten en het daarmee te combineren zemen van de ramen boven staan al enige tijd voor de deur. Op zich best overzichtelijke klusjes, alleen heb ik ineens de moed niet meer om een ladder op te gaan. ‘Dan moet je het ook niet doen,’ zegt een stem in mij. Een andere stem zet daar tegenover: ‘Stel je niet aan, beklim dat ding gewoon met angst en al, dan valt het vast mee.’ Het is niet eerlijk. Zij zijn met twee en ik moet in mijn eentje besluiten wat te doen.

We hebben zelf geen ladder, die leen ik van de buren. Dat had meer voeten in de aarde dan verwacht. Die van buurman 1 bleek niet hoog genoeg. Buurman 1 verwees me daarop naar buurman 2, die hij vorig jaar een ander exemplaar had geschonken. Samen met mijn oudste haalde ik ladder 2 op bij buurman 2 een straat verderop. Bij thuiskomst zag ik dat de voeten niet meer deugden, eentje was versleten, de ander helemaal weg. Het leek me niet veilig die te gebruiken en we brachten ladder 2 de volgende avond terug. Toen konden we meteen bij buurman 3 terecht voor ladder 3, die nu in de achtertuin ligt. Mij is verzekerd dat die, hoewel hij uit maar twee delen bestaat, tot aan de dakgoot reikt.

Na al deze voortvarende actie is het grote uitstellen begonnen. Ik word langzaam steeds zenuwachtiger bij de gedachte wat me te wachten staat. Ik dronk koffie bij mijn ouders. Zij raadden me onomwonden af het zelf te doen. Of ik het niet aan mijn zoon over kon laten, opperden ze. Ben ik al zo oud? Bij de plas zag ik vriend Piet. Kort daarvoor was hij met pikhouweel, stijgijzers en koorts door de Pyreneeën getrokken, verre van bang uitgevallen dus. Hij drukte me op het hart voorzichtig te doen: ‘Er zijn al veel ongelukken met die dingen gebeurd.’ Dat zou het duwtje geweest kunnen zijn.

Daar komt bij dat ik ook over de huidige ladder (nummer 3) niet tevreden ben. Het is sowieso een oud ding (sorry buurman 3) met een compleet rechte constructie. Er zit aan de onderkant geen verbreding die een eventuele zijwaartse beweging van de gebruiker op zou kunnen vangen. De ongunstige scenario’s nemen de overhand in mijn hoofd.

Enkele maanden geleden kwam er een louche type aan de deur die aanbood voor een vast bedrag de dakgoten te reinigen. Die wimpelde ik resoluut en met enige trots af: ‘Nee hoor, dat doe ik zelf.’ Evenzo ging het met de glazenwasser. Ik denk dat ik mijn houding tegenover de vaklui moet herzien.

Dezer dagen ben ik afhankelijker van Melanie dan anders. Zolang ik me daar bewust van ben, lijkt het me geen probleem. Ze fungeert als een lijn naar de buitenwereld. Zelf ben ik grotendeels aan huis gekluisterd, in de tuin verblijf ik ook weleens.

Zij gaat naar haar werk, ze heeft twee halve banen. Ze spreekt af met vriendinnen voor etentjes, of met collega’s in het café. Ze wandelt samen met anderen. Ze komt thuis met verhalen.

Bij mij blijft het summier. Van armoede vertel ik soms maar wat ik in de supermarkt heb meegemaakt, of de caissière me vriendelijk begroette of niet. Op de dagen dat het lukt om naar de plas te gaan, kan ik vertellen hoe druk het daar was. Verder komt het niet van veel. Zo gaat dat in een dal na een periode van pieken. Dan helpt het een beetje me op te kunnen trekken aan een partner die vol in het leven staat. Halverwege de middag kijk ik vaak al uit naar haar thuiskomst.

Bij wijze van borrel nemen we sinds een tijdje in plaats van bier een groot glas ijskoude limonade. We hebben ontdekt dat het niet zozeer om de alcohol gaat. Het gaat erom aan het eind van de dag even samen te zitten. Ik heb er speciale siroop voor aangeschaft. De glazen komen uit het vriesvak. De ijsklontjes zijn gewoon ijsklontjes.

Als ze de komende twee weken met vriendinnen op vakantie is, ga ik mijn best doen de nieuwe gewoonte in mijn eentje vast te houden. In die periode zal blijken hoe afhankelijk ik werkelijk ben, of dat ik me juist met gemak staande kan houden. Duidelijker dan Huub van der Lubbe van De Dijk kan ik het niet zeggen: ‘een man weet niet wat hij mist/ maar als ze er niet is/ weet een man pas wat hij mist’.

Op twee manieren te interpreteren.

Voorafgaand aan een tandartsafspraak nam ik een lorazepam. Er moesten twee gaatjes worden gevuld en ik herinnerde me slechte ervaringen. Ik heb altijd moeite mijn slikreflex te onderdrukken, ook als een buisje mijn hele mond droog zuigt. Het zorgt voor een zich herhalend ongemakkelijke situatie, want de tandarts heeft liever dat mijn mond openblijft terwijl hij aan het werk is.

De greep naar het medicijn was gauw gedaan; ik gebruik het al een tijdje dagelijks op vaste momenten, onder meer om in slaap te komen. Ik begrijp evenwel dat het op dit moment oneigenlijk gebruik was. De huisarts, die het voorschrijft, zal het vast afkeuren.

Het werkte echter niet alleen in de tandartspraktijk, maar ook onderweg heen en terug. Zo ontspannen, met name terug, had ik lang niet op de fiets gezeten.

Ik heb doorgaans een rustige rijstijl, met een kalm tempo, indien nodig het overige verkeer gul de ruimte gevend. Tegelijkertijd, merkte ik nu met die pil in mijn mik, ben ik normaal toch altijd licht gespannen en wat angstig over wat ik tegen kan komen.

Helaas moet ik vaststellen dat dit voor een groot deel van mijn leven geldt. Ergens, en ik heb wel een idee waar en wanneer, is die algemene vrees erin geslopen. De verlammende werking is diep doorgedrongen en uit zich vaak in vermomming. Als tegenzin bijvoorbeeld, dat is nog tamelijk recht door zee. Een lastiger variant van angst speelt mee bij het maken van keuzes, wel of niet ergens aan deel te nemen, wel of niet ergens naartoe te gaan. Ogenschijnlijk gaat het dan om heel rationele afwegingen, maar intussen…

Om weer vertrouwen te krijgen zou ik vaker zo ontspannen moeten zijn als vandaag, me nergens druk om maken en door de stad rollen. Ooit kon ik het zomaar, zonder hulp.

Het is aanlokkelijk om de lorazepam voor meer gelegenheden in te zetten, ware het niet dat het erg verslavend is. Bovendien stopt de huisarts een keer met voorschrijven. Het zal ergens anders vandaan moeten komen. Ontspanningsoefeningen? Yoga? Ik moet daar nog eens over denken. Het scheelt alvast te weten dat het nog kan, dat het ergens in me zit, ontspannen over straat.

Het vullen van die gaatjes viel uiteindelijk reuze mee. Dat zou aan het pilletje te danken kunnen zijn, maar net zo goed aan de meevoelende tandarts, die ik deelgenoot had gemaakt van mijn ongemak. Volgende keer weer zonder proberen.